Reisverslagen

Verslag Roemenie-reis 2017

We vertrekken op maandag 11 september om 05.00 uur van De Bouwhof in Zoetermeer met 4 vrachtwagens waarvan 1 Volvo gesponsord en 2 Scania´s en 1 Volvo voor een vriendelijk huurtarief met als chauffeurs Jaap en Kees, Maarten en Marius, Cees en Leon en Arie en Jan en de camper met de gebroeders Koos en Wim van der Velden en de transporter met de gebroeders Arie en Bart v.d. Lede. Het weer is goed om te rijden, later op de dag krijgen we wel wat regen. We stoppen ´s avonds in Regensburg en gaan dinsdagochtend weer verder, op de grens Duitsland-Oostenrijk tolkastjes gekocht en door naar Hongarije waar we op de grens proberen om de tol-vrijstelling te regelen die in Nederland aangevraagd was maar waar we geen reactie op gekregen hadden. Dat was vorig jaar ook zo en toen had een behulpzame politieagent de vrijstelling in orde gemaakt. Dit jaar is er echter niemand te vinden die ons kan helpen en dus toch maar tol gekocht om de (forse) boetes te voorkomen. ´s Avonds stoppen we in Bicske en woensdagochtend om 07.00 uur weer op pad, rond de middag komen we bij de Roemeense grens aan waar we zonder problemen over kunnen. Het is inmiddels prachtig weer, dus gauw de korte broek opgezocht en genieten maar.

Hier scheiden onze wegen zich, 3 vrachtwagens en de camper gaan naar Cluj, Arie en Bart en Arie en Jan gaan naar Zauan waar we om ongeveer 4 uur s middags aankomen. We worden hartelijk ontvangen en aangezien de “losploeg” pas om 5 uur zal komen gaan we eerst een “ietsiepietsie” drinken. Er zijn mensen genoeg om te lossen want er is ook een school uit Hongarije te gast. Na het lossen krijgen we een heerlijke maaltijd voorgeschoteld en de dominee zorgt dat het ons aan niets ontbreekt, al kan je wel merken dat hij het jammer vindt dat zijn grote vriend Koos er niet bij is. Na een gezellige avond met “live” muziek gaan we lekker slapen in twee voor ons klaar gemaakte kamers. De volgende morgen na een uitgebreid ontbijt nemen we afscheid en gaan we op weg naar Suceava, onderweg bij hotel Dracula in de Karpaten staat de camper al op ons te wachten en eind van de middag arriveren we in Suceava waar Cornel Clipa weer een plaats heeft geregeld waar we de nacht kunnen staan. ´s Avonds met Cornel en de jonge dominee pizza gegeten en de volgende morgen de vrachtwagen gelost, ook de spullen die Arie en Bart en Koos en Wim naar Trandefira en nog andere adressen gaan brengen. Ook zijn de mannen tussendoor nog even op kraamvisite geweest bij de tolk van de “generaal”, zij blijven met z´n vieren nog een nacht in Suceava om ook zaterdag nog spullen weg te brengen.

Arie en Jan gaan vrijdagmiddag op weg naar Bacau waar we het weekend zullen staan bij “Bethania”, daar aangekomen blijkt het houten kerkje naast Bethania in brand te staan, er schiet niets van over want toen de brandweer het vuur bijna geblust had was het water op en moest de brandweerauto eerst weer water gaan tanken aan het begin van de straat en met die vertraging laaide het vuur weer op. De andere vrachtwagens hadden ook voorspoedig gelost in Savinesti, Onesti en Bacau. ´s Avonds hebben we nog lang buiten gezeten en juist toen we naar bed zouden gaan kwam er met hoge snelheid een auto voorbij die net naast de ingang van Bethania uit de bocht vloog en tegen een hek aan knalde, de auto had flink wat schade maar de inzittenden kwamen zo goed als met de schrik vrij.

De volgende dag, zaterdag, gaan een aantal van ons met een busje van Bethania naar de Bicaz-kloof, een prachtig ruig gebied met daarin ook het Lacu Rosu, het Rode Meer. Ook hier was het prachtig weer, volop zon en 30 graden, dus het was een mooie zaterdag. Bij terugkomst in Bacau was de camper met Koos en Wim er weer en ook Arie en Bart kwamen al gauw zodat we weer met z´n allen waren, ´s avonds lekker met elkaar gegeten om te vieren dat alles weer goed verlopen was.

Zondag met elkaar naar de kerk geweest waar ook voor ons vertaald werd zodat we de dienst goed konden volgen, dat was heel fijn, ook werden we uitgenodigd om te bidden en te zingen, we hebben psalm 42 vers 1, ´t Hijgend hert der jacht ontkomen, gezongen. De gemeente herkende de melodie en zong daarna een lied met vrijwel dezelfde melodie, zo mochten we de eenheid in Christus met elkaar ervaren ondanks taal en cultuurverschillen, heel bemoedigend. Zondagmiddag/avond kregen we een heerlijke maaltijd voorgeschoteld door Koos en Wim en ´s avonds kwam André Muit nog langs om afscheid te nemen en ons een goede thuisreis te wensen. Ook deze zondag hadden we in Bacau heerlijk weer met soms wel wat windvlagen, maar later hoorden we dat het in andere delen van Roemenië behoorlijk gestormd had met veel schade en dodelijke slachtoffers tot gevolg. Zo is in Zauan het dak van de school gewaaid, wat weer een tegenslag is voor de bevolking.

Maandagochtend zijn de 4 vrachtwagens en de camper weer richting huis vertrokken via Brasov en Sibiu naar grensovergang Nadlac, onderweg waren de gevolgen van de storm ook duidelijk te zien, afgewaaide takken en beschadigde daken. Bij Nadlac aan de Hongaarse kant weer geprobeerd om de tol-vrijstelling te krijgen, we hadden nu wel meer hulp van een medewerkster, maar toch lukte het niet, dus maar weer tol gekocht, de volgende dag kwam eindelijk het bericht dat de aanvraag goedgekeurd was. ´s Avonds stonden we weer in Regensburg na een regenachtige dag en de volgende dag, woensdag, met steeds beter wordend weer, waren we mooi op tijd weer terug in Benthuizen waar we allerhartelijkst ontvangen werden.

Arie en Bart waren toen nog lang niet thuis, want die waren maandagochtend vanuit Bacau richting Moldavië vertrokken waar ze in voorgaande jaren met niet al te veel problemen de grens konden passeren. Nu echter werd er aan de grens heel moeilijk gedaan over de hulpgoederen die ze bij zich hadden, alles moest uit de auto, er moesten lijsten gemaakt worden van alles wat ze bij zich hadden, schoenen mochten niet Moldavië in en overal moesten de nodige stempels gezet worden. Al met al mogen ze pas woensdagochtend Moldavië in, maar met hard werken en lang doorgaan zijn ze donderdagavond weer in Roemenië en vrijdagavond weer thuis, waar ze ongetwijfeld ook hartelijk ontvangen werden en heerlijk geslapen zullen hebben.

Zo kwam er weer een einde aan een mooie en toch voorspoedige reis zonder ongelukken en met een goede onderlinge sfeer en harmonie. We hebben mensen blij gemaakt en we hebben mogen delen van onze overvloed en daar zijn we dankbaar voor.

Nieuwsbrief

Geachte sponsors, donateurs en belangstellenden,

Voor u ligt weer de nieuwe nieuwsbrief van onze stichting. Na maanden van voorbereiding zoals het inzamelen, sorteren en vouwen van kleding, het bijeenbrengen van gesponsord materiaal, schoolmeubilair, conserven, aardappelen, brandstof etc. heeft er eind september 2016 weer een transport plaatsgevonden met 5 vrachtwagencombinaties. De bestemmingen in Roemenië waren Bacău, Marginea, Onești, Săvineşti, Suceava en Zăuan.

Roemenië is het twee na armste land van Europa, een land in opbouw en van grote tegenstellingen, van prachtige natuur/cultuur en van schrijnende armoede. Het noordoosten van Roemenië wordt aangegeven als armste gebied binnen de gehele Europese Unie.

Hulp in Roemenië is nog steeds nodig! In Roemenië is de laatste tijd veel ten goede veranderd. Denk aan de verbeterde wegen en het moderne uiterlijk van de steden. Maar verbeteringen zijn er niet voor iedereen; ze zijn beperkt en ook selectief, slechts voor een gedeelte van de bevolking.

Plattelandsgebieden worden geconfronteerd met een groot aantal problemen met betrekking tot onderwijs, gezondheidszorg, sociale integratie, infrastructuur, emigratie en een vergrijzing van de bevolking.

In de loop van de geschiedenis van Roemenië raakte het land in totale armoede. Dat is een toestand waar je niet zomaar uit komt. Het is een cirkel van werkloosheid, weinig inkomsten, weinig besteden, weinig verkopen en produceren, en weinig werk. De gevolgen van de armoede houden die armoede in stand. Ook in het persoonlijke leven van de inwoners van Roemenië. Deze armoedecirkel houdt situaties in stand waarin kinderen te weinig onderwijs volgen. Denk aan zigeunerkinderen. Minderheden worden misdeeld. Ouderen aan hun lot overgelaten. En wie zorgt voor de gehandicapte mensen in Roemenië? We kunnen niet om de erfenis uit het verleden heen. Het dragen van verantwoordelijkheid is niet gestimuleerd. Het nemen van initiatief en het samenwerken is gefrustreerd. Het nastreven van eigen doelen is tegen gewerkt.

Duizenden mensen in Roemenië, vrezen voor de winter die voor hen ligt. Honger en kou wordt ieder jaar weer velen fataal. Met name de ouderen in krotwoningen, die nauwelijks of niet verwarmd kunnen worden, zijn het slachtoffer. Maar ook kinderen die onvoldoende goede voeding krijgen en weinig mogelijkheden hebben tot scholing gaan zonder hulp een onzekere toekomst tegemoet.

De armoede treft altijd met name de kwetsbare groepen in de samenleving, zoals ouderen en gehandicapten. Aan de armoede liggen natuurlijk structurele oorzaken ten grondslag. Zo zijn de pensioenen van ouderen volstrekt onvoldoende om te voorzien in de primaire levensbehoeften. Voor gehandicapten zijn de problemen nog groter. Velen van hen worden verstoten en leven in een onvoorstelbaar isolement.

Natuurlijk beseffen we dat structurele veranderingen nodig zijn, wil er echte veranderingen komen in de situatie van de armen. Maar we vinden dat dit ons niet ontslaat van onze roeping en verantwoordelijkheid, om in ieder geval te doen wat we kunnen om de acute nood van onze medemens in Roemenië te helpen oplossen. Er is nog een lange weg te gaan. In dat besef blijft Stichting ZoBeRo aan Roemenië hulp bieden. “Wij helpen waar we kunnen”.

Door het organiseren van activiteiten zoals het bakken en verkopen van oliebollen zamelen wij geld in om de kosten van het transport gedeeltelijk te financieren.

U als deelnemer aan deze acties, en als gever, donateur of sponsor, maakte het ons mogelijk om dit transport te realiseren en de Roemeense bevolking te helpen.

We willen iedereen, ook namens de Roemeense bevolking, hartelijk bedanken voor alle hulp, in welke vorm dan ook, in de afgelopen periode. We hopen dat wij op uw steun kunnen blijven rekenen.

Met vriendelijke groet,

namens het bestuur en de vrijwilligers van Stichting ZoBeRo,

Koos van der Velden, voorzitter

Bart en Arie 2016

Wij gaan dit jaar weer met de transporter op pad om spullen uit te delen. Op de autobahn laat de transporter ons in de steek en heeft geen “power” meer. Daardoor maar even langs bij de VW dealer in Passau; deze constateert een probleem in de spanningsvoorziening. We besluiten om bij problemen even te resetten en het erop te wagen. We hebben niet veel last meer gehad.

Ons eerste bezoek is aan het “Sfantul Ioan cel nou” ziekenhuis in Suceava waar we een doos met medische hulpmiddelen voor de ambulancedienst hebben achtergelaten. Ze zijn dolblij met deze ontvangen middelen.

In Iaslovat met onze contactpersoon Trandafira verscheidene hulpbehoevende families bezocht. Nog steeds zijn er schrijnende situaties te vinden al moet je soms zoeken want aan de buitenkant lijkt alles in orde. En daar is dan ook de hygiëne ver te zoeken; met de dode kippen op tafel.

Wanneer op maandag 5 uur alle trucks weer richting Nederland vertrekken gaan wij richting Moldavië. Vooral de leegte en de schoonheid van het land vallen dan op. Het grootste deel van de beroepsbevolking is naar het buitenland vertrokken om geld te verdienen. Een hele generatie groeit op zonder aanwezige ouders en wordt opgevoed door de grootouders.

Tijdens stortregen naar Caplani vertrokken; dit dorp is alleen via een grind/baggerweg van 10 km te bereiken. Daar de spullen overgeladen in een andere transporter in verband met de slechte weg. Dit bleek niet overbodig want na korte tijd stonden we verzakt in de bagger. De geitenherder gaat op hulp uit en ons rest niets anders dan wachten: dit is echt Moldavië! Na enige tijd komt er hulp opdagen en worden we uit de bagger gesleept. Dan maar proberen via de andere kant van het dorp, dat lukt al slippend en driftend. De familie is blij ons te zien en neemt de spullen dankbaar in ontvangst. Op de terugweg een andere auto uit de bagger getrokken. Wat een hulpvaardigheid in deze uithoek van het land. Maar ook triest als je hier dagelijks mee te maken hebt. De volgende dag naar Telenesti waar de wegen een stuk beter zijn en waar de zon ook weer schijnt. Een familie van 10 personen bezocht. De dochters met hun kinderen zijn weer thuis want hun man was aan de drank en mishandelde hen. De enige met een vaste baan is moeder Liudmilla die met schoolschoonmaken € 50, – verdient. Dit is net genoeg voor het betalen van de vaste lasten. Wat een armoede hier, dan wordt je stil als je uit het luxe Nederland komt. Vader Victor verdient wat door het weiden van schapen. Het paard hebben ze afgelopen winter verkocht omdat er geen geld meer was voor eten. Maar nu hebben ze dus geen transport meer voor het halen van de maïs van het land. Victor had erge kiespijn maar kon niet naar de tandarts want daarvoor was geen geld ( € 20, -). Hij wil betalen met kippen of duiven… Hier konden we helpen met levensmiddelen, kleding, dekens en gereedschap. De kinderen waren blij met de beertjes en de bellenblaas. Wat een troosteloze situatie om hier te moeten leven. De wintervoorraad is nog niet op orde terwijl de winter spoedig komt. Hoe zal dit gaan? De waterkraan zit buiten dus ’s winters moet er water uit de put gehaald worden. De keuken is echt verschrikkelijk en de wc is niets beter. En een douche is er niet. Maar hopelijk slaan ze zich er met elkaar en wat hulp er ook dit jaar weer doorheen.

Op de terugweg naar het ziekenhuis van Telenesti met de pastor als “kruiwagen”. Daar worden we eerst sceptisch ontvangen maar bij het zien van de medische apparatuur werden ze heel erg blij. De beademingsapparatuur voor kinderen en prematuren hebben ze zelf niet, dus die is heel erg welkom. Omdat we teveel spullen hebben vragen naar een goed idee voor de rest. Het ziekenhuis van Orchei wordt aangedragen.

Dus wij naar Orchei gereden. Daar zegt onze tolk: “Wij zijn niet ziek maar we komen een cadeau brengen”.Wat een blijdschap hier en ons bezoek wordt ervaren als een geschenk uit de hemel. De apparatuur en de spalken worden dankbaar aangenomen. De directeur en een paar artsen komen naar ons toe en zeggen: “Als je nog eens komt ben je heel erg welkom”.

Als we na deze bezoeken terugrijden naar Chisinau zijn we stil van alle ervaren ellende. Maar ook dankbaar dat we voor een aantal gezinnen een lichtje in de duisternis mochten zijn. Ook dat we de ambulancediensten in hun werk konden helpen om op hun beurt weer voor de zieken te kunnen zorgen. Dan is het toch mooi dat we dit met elkaar kunnen doen en gaan we voldaan aan de terugreis beginnen. Als we thuis zijn hebben we er 5868 km opzitten maar het was het meer dan waard. En dit kan niet zonder al onze sponsors!

Multimesc mult, Bart en Arie

Adriaan 2013

Dit jaar mocht ik een keer mee met  het hulptransport van stichting ZoBeRo naar Roemenië. Ik reed mee met de campermannen. Het was een leuke en gezellige reis.

Het land zelf is mooi qua natuur en cultuur, alleen is er veel armoede, meer dan het beeld wat ik voorheen had. Deze reis heeft me weer duidelijk gemaakt dat we het hier in Nederland helemaal niet zo slecht hebben in vergelijking met Roemenië.

Maandag morgen rond 5 uur zijn we met 5 vrachtwagens een busje en de camper vertrokken naar Roemenië. Na ongeveer 12 uur onderweg geweest te zijn kwamen we aan in Regensburg, Duitsland. Daar hebben we de nacht doorgebracht.

Dinsdag morgen vertrokken we richting Hongarije. We zijn via Oostenrijk naar Biscke gereden, daar hebben we overnacht. In Hongarije kon je al veel verschil zien zoals veel platteland en oude, kleine huizen. Dinsdagavond is de zesde auto bij het transport aangekomen.

Woensdag zijn we net voor Oradea de grens overgegaan, dit ging zonder problemen. Na het lunchen zijn we richting Cluj-Napoca gereden. Onderweg kon je al aan de huizen wegen en het vervoer de armoede herkennen, zo reed er een paard en wagen over de grote weg.

Donderdag zijn we van Cluj-Napoca via de Karpaten naar Suceava gereden. Dit was een hele mooie ervaring! Over een weg vol met haarspeldbochten naar boven ‘kruipen’. En dan de diepe dalen inkijken waar de dorpjes zijn gevestigd.

In Suceava hebben we 2 vrachtwagens gelost. Andere chauffeurs hebben in Bacau en Savinesti gelost. Bij kerken die het verder verspreiden of bij mensen die het uitdelen.

Vrijdag was een dag die ik nooit zal vergeten. We zijn we met een Roemeense man dorpjes in gegaan om goederen uit te delen. Dan ga je van de hoofdwegen af en kom je slechtere wegen en huizen tegen. We zijn 11 gezinnen langsgegaan. Daar hebben we schoenen, kleding en conserven uitgedeeld. Gezinnen die het moeten doen met één ouder omdat de ander in het buitenland is om geld te verdienen, of er is een zieke binnen het gezin. Elk huis waar we zijn geweest was er slecht aan toe, totaal verouderd of nooit afgebouwd. Het zijn kleine huizen met weinig kamers, ze slapen meestal op één kamer. De meeste gezinnen kennen geen keuken, zij hebben een kachel in de hoek van de kamer waar ze op koken. De aankleding van de kamers is ook slecht. Vieze, kale muren en vloeren, meubels zijn ook oud en kapot. Ze hebben weinig kleding, zeker voor de strenge winters in Roemenië. Wat is het dan toch mooi wanneer de kinderen op ons staan te wachten en gaan glimmen als we aankomen. Ook de dankbare gezichten na het krijgen van de goederen geven voldoening! Dat is waar we het voor doen! De blijdschap en dankbaarheid van de mensen. Naast de gezinnen zijn we ook bij een ouder echtpaar geweest. Zij wonen op een berghelling, ergens afgelegen. Het huis is er erg slecht aan toe, totaal geen isolatie, een kozijn wat helemaal is verzakt, het stucwerk wat naar beneden komt. Het is voor hen niet veilig om daar wonen, het huis kan elk moment instorten. De man kan weinig tot niks door z’n klompvoet en de vrouw is ook zwak. Zij vertelde ons dat zij niet de eigenaar zijn van het huis, ze ging huilend verder, dat als de eigenaar ze eruit zette, ze dakloos zijn. Dan is het mooi dat wij deze mensen hebben kunnen helpen met het geven van conserven, dat ze in ieder geval voedsel hebben.

Zaterdag zijn we in een zoutmijn geweest, dit is ook erg mooi om te zien! Het weekend hebben we overnacht in Bacau. We hebben zondag een kerkdienst bijgewoond die Saskia Verdoes voor ons heeft vertaald. Maandag zijn we weer vertrokken naar Nederland. Bart en Arie zijn met het busje verder gereden naar Moldavië om daar een pleeggezin te bezoeken. De reis is goed verlopen, woensdag mochten we weer in Benthuizen aankomen, waar familie ons stond op te wachten.

Met vriendelijke groet,

 

Adriaan

 

 

Iaslovat 22 oktober 2012.

Beste vrienden,

In deze brief willen we jullie vanuit ons hele hart bedanken voor jullie liefde en materialen die ons gezonden zijn. Dank vanuit ons hele hart voor de chauffeurs die met liefde de arme families bezochten en de materialen uitgedeeld hebben.

Dank naar alle sponsors die jullie dit werk mogelijk maken en de armere families helpen. Vele families hebben een erg slechte financiële situatie, er zijn veel kinderen, dan is het moeilijk, ze leven bij de dag dus hulp is erg welkom en erg belangrijk.

We hebben begrepen dat jullie een werkplek kunnen vinden voor mijn man. Deze situatie is erg onplezierig voor ons en vele andere families. We wensen niks als alleen wat nodig is voor elke dag.

Dank je wel voor jullie steun en hulp.

Hartelijke groeten, doe de groeten aan Bart en Arie en aan allen die ons kennen.

Familie Prichici.

Koos 2012

Een verslag van een van de chauffeurs.

Maandag 24 september vertrok de eerste vrachtwagen richting Roemenië. Deze jongens moesten eerder thuis zijn in verband met een huldiging van een van de chauffeurs. Dinsdag 25 September vertrokken de overige zes vrachtwagens een bus en een camper voor de jaarlijkse trip naar onze, inmiddels vele, vrienden in het arme Roemenie. Weliswaar een week later dan de meeste voorgaande jaren, maar toch met prima heerlijk najaarsweer! Misschien wat frisjes, maar eenmaal in Roemenie heerlijk, ronduit zomers aanvoelend weer, met veel zonneschijn en temperaturen van rond de 28 graden… Op onze eerste reisdag stoppen we in de omgeving van Passau, Zuid-Duitsland , en de volgende dag stoppen we net voor de Hongaars/Roemeense grens. De derde dag gaan we dan naar onze losplaatsen, en dat zijn er inmiddels zes geworden! Voor de kenners, Zauan in ’t westen, Reghin in ’t midden, en Onesti, Suceava, Savinesti en Bacau in ’t oosten. De kilometers zijn ’t niet, maar wel ’n regelrechte aanslag op je nieren. Echt waar, je lijf gaat protesteren na zo’n ritje…Daar natuurlijk met veel liefde ontvangen, de goederen in Zauan met veel vereende krachten gelost, zonder heftruck, pompwagen, laad/losklep. Alles met ’t handje eruit! Maar men weet niet beter, dus na 1 ½ uurtje werken zo’n 8000 kg. hulpgoederen waaronder aardappels, olie, 3500 kg conserven!, kleding en ga zo maar door, het zeil weer dichtgemaakt. De overige plaatsen beschikken vaak over een heftruck, maar ook dan kunnen sommige artikelen er beter maar met mankracht gelost worden. De volgende dag, vrijdag dus, op pad naar Suceava, onze eindbestemming. Daar aangekomen alles diezelfde dag/avond nog gelost, en moe maar zeer voldaan naar bed. Deze plaats was dit jaar onze standplaats voor het weekend, maar doordat ze in Duitsland allemaal vrij zijn op 3 oktober, dus een totaal rijverbod op de autosnelwegen hebben, hadden we een serieus probleem met elkaar, en zodoende was besloten de zaterdag te gebruiken om alvast een groot stuk terug te rijden, zodoende zagen wij de rest van de groep op zaterdagavond laat in Biscke, Hongarije. De situatie in Roemenie is toch vind ik iets verder achteruit gegaan, mede natuurlijk Italië, Portugal, Spanje en Griekenland. Vaak komen ze terug met een auto als enige bezit, en geen geld meer om de ook in Roemenie dure benzine te kopen. De minder gefortuneerde Roemenen blijven achter in die, of andere Europese landen, waaronder ook Nederland, en zorgt voor een slechte naamsbekendheid door op het criminele pad te belanden. Ook de zorg wordt/is haast onbetaalbaar, salarissen ondermaats, ga zo maar door. Helaas, zo ligt de realiteit nou eenmaal, maar wij mochten zien, voelen en dus constateren dat de geboden hulp van onze stichting ZoBeRo nog steeds bittere noodzaak is! Voor u als lezer, donateur, sponsor of wat voor binding /interesse u voor ons heeft,…BLIJF ONS STEUNEN!!!! Hopelijk bij gezondheid, met dank aan onze Hemelse Vader, die ons ook nu weer spaarde en bewaarde, en weer veilig thuis bracht, TOT VOLGEND JAAR!!

Leon 2012

Ik heb de reis persoonlijk zeer positief ervaren, we hadden een gezellige groep met chauffeurs en ik als nieuweling ben erg goed opgenomen in de groep ondanks dat ik de jongste van het gehele stel was.

Ik ben onder de indruk van het land Roemenie, het is een erg mooi land en leuk om te rijden ondanks dat de wegen er slecht zijn. Van de armoede ben ik wel geschrokken ik had niet verwacht dat er nog zoveel armoede zou zijn en dat (in vergelijking met bijv. Afrika) zo dicht bij huis.

Als eerste zijn we naar Brancovenesti gegaan waar Niek en Ge een klein gedeelte van de trailer moesten lossen, we werden daar heel hartelijk ontvangen door de dominee en de lokale bevolking die gelijk begonnen met het lossen van de trailer, er werd een oude kar met de hand tegen de achterkant van de trailer gezet, die werd snel vol geladen met de hulpgoederen. Na het lossen werden we voorzien van een bak koffie met cake bij de dominee thuis, ook hebben we nog even in de kerk gekeken hoe de goederen die eerder gebracht zijn gebruikt werden en hoe de bovenverdieping geworden was nadat het gerepareerd was na stormschade. Na ongeveer een uur zijn we weer verder gegaan met onze reis naar het losadres in Savinesti waar wij en Cok en Gerrit de hele trailer moesten lossen. Onderweg kom je de meest bizarre dingen tegen, mensen die met paard en wagen op de doorgaande wegen lopen, een kudde met koeien of schapen die ineens op de weg lopen of oversteken, de bevolking die vuurtjes maken waardoor het af en toe mistig werd, huizen/hutten waar de bevolking in woont en de omgang met het milieu, er was namelijk bij een Roemeense chauffeur een tank met hydraulica olie van zijn vrachtwagen afgebroken waardoor alles over het wegdek heen lag en het dus spek glad was op die plek maar de chauffeur van de vrachtwagen maakte ze eigen niet druk en liet de olie op het wegdek liggen en vervolgde zijn weg. Aangekomen in Savinesti werden we weer hartelijk ontvangen door Paul en Lydia er werd nog een goede maaltijd voor ons klaar gemaakt terwijl het al rond half 8 `s avonds was aansluitend kregen we nog een lekker bakje koffie en toen hebben we nog wat gepraat en zijn we lekker naar bed gegaan, Ge, Niek en ik hebben bij Paul en Lydia in huis geslapen (dat was iets comfortabeler dan in de vrachtwagen) en Gerrit, Cok en Kees in de auto. `S morgens hebben we weer een overheerlijk ontbijt gehad waar alles weer volop aanwezig was, na het ontbijt zijn we begonnen met het lossen van de trailer van Gerrit en Cok die was binnen no-time leeg toen was onze trailer aan de beurt waar veel losse goederen in lagen, dat duurde dus iets langer dan de eerste trailer. De dankbaarheid van de mensen daar was duidelijk te merken aan het enthousiasme waarmee ze de trailers aan het lossen waren en de verzorging die je als chauffeurs krijgt. Na het lossen hebben we afscheid genomen en zijn we weer een stuk richting huis gereden i.v.m. het rijverbod in Duitsland op de woensdag dat we eigenlijk thuis zouden komen. Zondag hebben we met de hele groep in Hongarije gestaan waar het erg gezellig was. Maandag en dinsdag hebben we het laatste stuk richting huis gereden waar we dinsdag avond door familie en vrienden werden binnengehaald.

Ik vond het echt een hele ervaring en ben ook erg dankbaar dat ik deze rit mocht maken, en ik dank God boven alles omdat alles zonder problemen of ongelukken is verlopen. Je gaat het luxe leven hier in het westen wel veel meer waarderen. Wij hebben het hier ondanks de crisis echt niet slecht.

Met vriendelijke groet,

Leon

Arthur 2012

De wekker liep weer om 4 uur af en na ons te hebben gewassen kregen we weer een heerlijk ontbijtje van de camper mannen. We gingen om 5 uur naar de Roemeense grens waar alles heel snel verliep, alleen even het paspoort laten zien en we konden door. Het begon al vrij snel licht te worden toen we Roemenie inreden er was niet veel veranderd de wegen waren net over de grens wel iets beter maar nog steeds niet optiemaal . Ik had het idee dat er een stuk minder verkeer was dus waren we snel door Oradea heen op weg naar Cluj. Omdat we naar Onesti en Bacau gingen namen we de zuidelijke route over Brasov, een hele mooie rit door schitterende natuur. En zelfs na Cluj een stukje snelweg naar Thurda ongeveer 60 km en we kwamen bijna geen auto tegen.

Om ongeveer 17 uur kwamen we in de buurt van Onesti waar we Saskia belden om te zeggen dat we er bijna waren. Na een heerlijke macaroni schotel door Sas en Bertine gemaakt, stelde Saskia voor om nog even snel naar de nieuwbouw te gaan kijken waar ze mee begonnen zijn. De fundering lag er en ze waren net die dag bezig geweest om het te ontkisten. Nu het weer nog goed was wilden ze proberen om de muren nog op te trekken en het dak er op te leggen zodat ze van de winter binnen verder konden werken, en in het voorjaar alles buiten afmaken. Het wordt een heel complex en ook de grond is een mooi stuk waar veel mee kan worden gedaan. Het werd al snel donker en na nog wat te hebben gedronken hebben we de cabine maar weer opgezocht om te gaan slapen. De volgende morgen om 8 uur gingen we lossen in een dorpje even verder op waar we rond 10 uur weer klaar waren. We hebben afscheid genomen van Saskia en Bertine en daarna een heuse bouwmarkt bezocht om een BBQ te kopen voor zondag. Op naar Bacau om daar de rest van de lading te lossen. We moesten even zoeken maar al snel zag ik weer bekende punten en waren we bij Betania aan gekomen. Daar was net de andere auto gelost zodat wij gelijk voor de schuur konden gaan staan en de auto leeg konden maken. Na met André koffie te hebben gedronken en pizza te hebben gegeten zijn we om ongeveer 14 uur weer richting Brasov vertrokken Om ongeveer 18 uur waren we net voorbij Brasov en zijn daar op een parking gaan staan om te overnachten. De twee auto`s uit Savinesti kwamen rond 19 uur aan het was toen al helemaal donker, maar gelukkig konden ze het vinden omdat er een groot verlicht kruis op de berg stond. De volgende dag ging het zonder tegenslag richting huis. Tegen de avond zijn we gaan verzamelen om met alle trucks om 19 uur bij de Shell in Benthuizen aan te komen waar we weer hartelijk werden ontvangen en een mooie bos bloemen kregen. Vrienden allemaal bedankt weer voor de leuke reis.

Arthur

Reisverslag 2011

Maandagmorgen om 5.00 uur vertrokken we vanaf de Zegwaartseweg met drie vrachtauto`s, een busje en een camper richting de grens waar de vierde vrachtauto zich aansloot. Na een voorspoedige reis, met in Hongarije een buitje tegen het stof, kwamen we in Roemenië aan. Daar ging de groep uiteen. Koos en Arie gingen richting Zauan. Diverse pallets met conserven gingen daar direct richting de gaarkeuken. Deze keuken kookt het hele jaar door voor 25 a 30 zeer arme, oude mensen een warme maaltijd. Opgestart door de landelijke organisatie HOE (Hulp Oost Europa) en nu met de hulp van de Hervormde Gemeente uit Benthuizen. Een ieder is blij met deze situatie, omdat de wetgeving in Roemenie drastisch naar Westerse (lees Brusselse) maatstaven is aangepast en dit duidelijk de financiële situatie heeft verslechterd. Dus financiële hulp vanuit Nederland blijft nog wel bestaan, maar wordt als het goed gaat, steeds minder…Dit jaar is de economische situatie ook erg achteruit gegaan en we zitten weer zo’n beetje in ’t zelfde schuitje als 4 a 5 jaar geleden. Ook werden er de volgende dag veel voetballen weggegeven in dit dorp en verder Roemenie in verdwenen uit een bepaalde vrachtwagen geregeld nog gave voetballen plotseling uit het raam richting de jeugd die daar liep, op weg naar huis of school! Mannen van BSC’68, wij zijn trots op jullie, dat jullie dit mogelijk hebben gemaakt! Heel veel blije gezichtjes gezien en dat is een van de belangrijkste redenen om dit mooie werk te blijven doen! Blijft u, als inwoner van Rijnwoude, ons ook steunen? Financieel of met gebrachte kleding o.i.d. op de bekende tijd en plaats. De volgende dag zijn we weer snel verder gegaan, om later in de week weer aan te sluiten bij de andere “cowboys” van Zobero.

Wij, de andere drie vrachtauto`s, bus en camper, vervolgden onze weg richting Cluj-Napoca waar we de nacht doorbrachten. Daar viel de groep verder uiteen; twee auto`s gingen via Reghin naar Savinesti. In Reghin zijn er stoelen gebracht naar de kerk. De toren was naar beneden gekomen en had een ravage aangericht waardoor o.a. de stoelen niet meer bruikbaar waren. De kerk is inmiddels hersteld en de stoelen werden met dankbaarheid ontvangen. Verder ging het naar Savinesti waar gelost werd en de nacht doorgebracht werd met bewaking. Ook daar blijheid. De volgende dag reden zij door naar Bacau.

De vierde vrachtauto ging van Cluj-Napoca naar Suceava met de camper en de bus. De bus haakte af en ging richting Radauti om daar enkele gezinnen te bezoeken met medewerking van een contactpersoon. Wij stonden die nacht op een terrein naast de glasfabriek. De glasfabriek was gesloten; er werd een nieuwe oven geplaatst. De vrachtwagen en camper gingen richting Suceava waar gelost werd in een voormalige kippenboerderij. De boerderij is nu onderverdeeld in verschillende kleine bedrijfjes. Daar was ruimte om de goederen voorlopig op te slaan, zodat ze later verdeeld kunnen worden in de kleinere dorpjes rondom Suceava. Ook wij gingen de volgende dag door naar Bacau.

In Bacau aangekomen , het was nog steeds prachtig weer, waren een paar chauffeurs uitgenodigd om mee te gaan naar een Roma kamp. Wat daar te zien is, is met geen pen te beschrijven. Kinderen liepen op blote voeten met weinig of geen kleren aan. Ze huisden in armoedige krotjes of grotten. De mannen waren erg ontdaan.

Zaterdag zijn we de dorpjes ingegaan rondom Onesti, waar we kennismaakten met verschillende dorpelingen. Een gezinnetje waar de oma van overleden was en ze nu zonder het pensioentje van oma verder moeten, wat dan net niet lukt….die man was zo blij met z`n nieuwe schoenen, hij trok ze echt niet aan over z`n vuile sokken……. De straat schoffies die bij Saskia Verdoes te eten krijgen op zaterdag. Er werd aangebeld en daar staat zo`n schoffie, hij was eigenlijk te laat want de andere waren al geweest. Hij krijgt te eten en wij hadden wat kinderkleding bij ons, die we hem aantrokken. Als je dan die ogen ziet, ongeloof en blijheid……. we weten weer waar we voor bezig zijn. Hij ging vroeg naar huis (zwart rijden op de trein) want dan was hij eerder dan de andere schoffies en konden ze het hem niet afpakken.

We zijn maandagmorgen naar huis gegaan met opnieuw vele indrukken, en met de wetenschap dat het nog steeds heel erg gewaardeerd wordt. We gaan verder met dit mooie maar soms lastige werk, als we de kracht en wijsheid mogen ontvangen van Hem..

Namens de Roemeense bevolking: multumesc = dankuwel

Zoetermeer, Benthuizen, Roemenie